Mijn Afrika trip
Nou, dat was dus echt helemaal geweldig..! Ik ben ZO blij dat ik me heb opgegeven die dag.. Deze ervaring had ik nooit willen missen.
Toch was het heel dubbel.. je geniet van het land, de mensen, de sfeer, de temperatuur, de muziek.. maar je ziet ook de armoede, de honger, de kapotte ‘huisjes’, de vieze kindjes met vliegjes overal, en je ruikt continu de vieze geur die de mensen om zich heen hebben hangen.
Het was dus een heel raar moment om weer naar huis te gaan.. aan de ene kant wilde ik daar zo graag blijven, en aan de andere kant wilde ik ook weer graag terug naar huis.
Vrijdag 6 april stond ik super nerveus op Schiphol. Nu ging het echt gebeuren, en nu moest ik toch echt afscheid gaan nemen van mn ouders en mn zus, die ik de komende weken niet zou kunnen spreken.
De heenreis
Om 9 uur savonds gingen we de lucht in.. het was een superlange rit, en slapen wilde niet echt lukken. We kwamen aan op Kenya en moesten overstappen op de volgende vlucht.. In dat vliegtuig ben ik echt zwaar ziek geworden, en zat ik de halve vlucht te hyperventileren. Toen we aankwamen in Malawi stonden het busje en de jeep klaar om ons te vervoeren naar Mkanakhoti. In het busje kreeg ik weer ontzettende pijn in mn buik.. het leek alsof er een steen in zat.. zo hard was het.. Nou, in het busje ben ik eindelijk in slaap gevallen, en toen ik wakker werd voelde ik me al wat beter..
Onderweg < klik hier
Aankomst
Na zo’n 5/6 uur in het busje, midden in de rimboe en zo’n 300 zijweggetjes, kwamen we eindelijk aan in het dorp. Wat een geweldige aankomst! Er stonden suuuperveel mensen en kinderen klaar, en die waren aan het dansen, zingen, en gaven ons een hand, en voor dat we het wisten waren we met zn allen aan het zingen en dansen.. ik had tranen in mn ogen.. we hadden zo’n lange rit achter de rug, en dan kom je aan, en dan krijg je zo’n aankomst.. beter kon niet..!
Daarna moest iedereen van de bevolking gaan zitten, en gaf Vincent een speech. Vincent is zeg maar de projectleider, en woont ook in Malawi, in Mzuzu. Daarna gaf Carel een speech. Carel is onze projectleider uit Nederland.
Nou, toen konden we naar de klaslokalen waar we zouden slapen. Er waren 2 klaslokalen, in de ene sliepen er 12 van de meiden, in de andere ook 12 en in een ander gebouwtje sliepen de mannen. Dit was onze slaapkamer:
Ook hadden we erg veel beesten in de slaapkamer.. dat zorgde elke avond voor een hoop gegil van de meiden..
Slaapkamergegil < klik hier
Daarna hadden we even tijd voor ons zelf en konden we dus ff het dorp verkennen enzo.. De kinderen willen daar echt SUPERgraag op de foto.. wanneer ze je fototoestel zien komen ze echt aanrennen en willen ze op de foto..daarna willen ze de foto ook zien.
(achter deze foto zie je de school die we gaan afmaken)
Rondleiding < klik hier
Dit was onze wc:
Dat vond ik wel echt een misser. Zo ontzettend oncomfortabel. Je kon je niet echt vasthouden, je moest niet je evenwicht verliezen en je moest mikken.
Ik heb dus 1 keer gehad, dat ik mn evenwicht verloor omdat ik echt niet goed zat.. en mn benen waren heel slap, want ik was net wakker.. Ook was de grond heel glad.. en ineens gleed ik zo in de split en viel ik met mn kniexebn op de vieze grond. Dat was echt verschrikkelijk.
Verder hadden we niet echt een douche. Ze hadden speciaal voor ons wat cabines gemaakt buiten in de openlucht.. Het waren zegmaar kleine hokjes, zonder plafond, zonder deuren.. dus echt minimale privacy.. en geen planken waar je je spullen aan kon ophangen.. Nou, dan had je teiltjes staan waar je water in kon doen, en dan kon je dat water over je zelf heen gooien. Zo ging dat elke dag.. Dat was echt ff wennen op het begin.. daarna ging het wel..
De douches < klik hier
‘s Avonds kwamen we erachter dat het om 18:00 al pikkedonker is. We aten dus in het donker. Dat was op het begin echt wennen, zo met je zaklamp en alles..
Nou, na het eten was iedereen echt ontzettend moe door de lange dag, en we doken dus al snel het bed in.. ‘S ochtends werden we wakker rond een uur of 6.. dr loopt namelijk een (irritante) haan rond, en die houdt je vanaf 6 uur wakker.
Maar dat kwam wel mooi uit, want het ontbijt was om half 8.. De eerste dag ontbeten we in een (onafgemaakt) klaslokaal.. we aten elke dag rijstpap/maispap, + 1 boterham.
Bij het ontbijt < klik hier
Pas die dag ontdekten we de grote mangoboom verderop, waar we de rest van de weken onder hebben gegeten, lekker in de schaduw.
(er hangen nu alleen balonnen aan, want toen ik de foto maakte was Floor jarig)
Het dorp in
Nou, smiddags gingen we Mkanakhoti verkennen.. dus we hebben een stuk gewandeld en bij sommige bewoners mochten we even de huisjes bekijken waar ze met hun familie wonen.
Het was best raar om daar zo te lopen.. want het was gewoon echt super super arm.. ze hebben er gewoon niks.. de huisjes zijn van binnen gewoon bijna helemaal leeg.. ze slapen op een rieten matje.. en buiten hadden ze er soms een pan staan waar ze maispap aan het maken zijn.. want dat is alles wat ze eten.. daarom hebben de meeste kindjes daar ook zulke dikke buiken.. ondervoeding.. en eenzijdig voedsel.. nooit es wat anders..
Het voelde heel raar om daar te lopen, want voor ons was het slechts een bezoekje.. en zij leven daar gewoon elke dag.. ze zijn het gewend.
We gingen ook even naar het dorpje waar je wat kleine (mini)winkeltjes had.. daar kon je koekjes kopen of een cola.. Een colakostte 35 kwacha. (1 euro is 175 kwacha.) Dus.. erg goedkoop dus..
Bouwen
Nou, maandag was de eerste bouwdag.. alleen niet voor mij, want ik had met mijn groepje corvee.. dus wij moesten vooral water zuiveren, waterflesjes vullen, en de tafel dekken en afruimen.
(water zuiveren)
De rest van de groep was dus aan het bouwen.
Het was echt waanzinnig heet.. de zon scheen echt superfel recht boven je.. toch moesten we tijdens de bouw onze werkkleding aan.. dus een spijkerbroek, tshirt, werkschoenen en werkhandschoenen. Tegen de zon moesten we ook een petje op en een zakdoek om je nek.
Op de bouw < klik hier
Op de bouw2 < klik hier
Hier was ik de latrine aan het metselen.
We hebben in totaal 12 dagen gebouwd. De bouwdagen verliepen altijd zo:
07:00 – Opstaan
07:30 – Ontbijt
08:30 – Bouwen
10:30 – Kwartier pauze
12:30 – Lunch (warm eten)
13:30 – Bouwen
15:15 – Kwartier pauze
16:30 – Vrij (dus tijd om te wassen etc)
18:00 – Avond eten
Het waren best zware dagen, vooral door de temperatuur. Van hitte word je meestal echt lamlendig, en dan moet je toch door blijven werken.
Dat is toch wel iets wat ik daar echt heb geleerd: door blijven werken, en niet opgeven. Hoe moe je je ook voelt, hoe heet het ook is, je blijft gewoon doorgaan tot je er bij neervalt.. Je werkt in een groep, dus als je stopt, zitten zij ermee. Ook speelt het mee dat je gewoon perse wilt dat de school afkomt. Ik ben 1 keer doorgegaan tot ik bijna flauwviel, toen ben ik toch maar even gaan liggen.. En 1 van de laatste dagen was ik zo verbrand dat ik niet meer kon bukken.. dus toen ben ik ook gaan liggen..
De rest van de dagen probeerde ik er het beste van te maken.. We hebben een hoop gedaan.. stenen gesjouwd, met de kruiwagen gelopen, stenen gehakt, muren gemetseld, muren gepleisterd, cement gemaakt.. zand gehaald met de ossenkar.. echt van alles!
We hebben dus ook niet alleen de school gebouwd, maar ook extra latrines, en we hebben aan de lerarenhuizen gewerkt..
Kinderwerk
Verder hadden we ook kinderwerk.. Er kwamen dus ongeveer 80-120 kinderen elke dag.. en dan mochten er ongeveer 8 mensen meehelpen met het kinderwerk.. Er werd van alles gedaan.. gezongen, spelletjes (Schipper mag ik overvaren, 2 emmertjes water halen, enz), kleurplaten inkleuren, elastieken, touwtje springen, enz enz.
Die kinderen vinden ook echt ALLES leuk.. ze hebben daar natuurlijk helemaal geen speelgoed.. ze hebben alleen elkaar, en een zelfgemaakte bal.
Je ziet de kinderen ook heel vaak gewoon een beetje rondhangen.. en niks doen..
Kinderwerk
Kinderwerk < klik hier
Een paar mensen van de groep waren naar de kerk geweest waar op dat moment voedsel werd gebracht. Er werden zakken van 50 kg mais uitgedeeld. Er werd verteld dat er niet voor iedereen was. Dat komt omdat er maar 419 mensen staan geregistreerd in dat dorp, terwijl er veeel meer mensen wonen. Je zag dus mensen met 50 kilo op hun hoofd weglopen, (meestal kwamen ze van ver), en je zag ook mensen die zaten toe te kijken.. zij kregen niks, en raapten de laatste maiskorrels van de grond.
Naast onze slaapzaal had je een plek waar je je tanden kon poetsen, en daar tegenover had je de vuilnisbelt van al onze troep. Op een dag liep ik daar langs, en ik zag gewoon 5 kindjes in onze vuilnisbelt zitten, die aan het zoeken waren naar weggegooide (oudbakken) koekjes.
Toen moest ik wel even slikken.
Kasungu National Park
Onderweg < klik hier
Nou, na de eerste week hard gewerkt te hebben, gingen we een weekendje naar het Kasungu National Park. Dit was een safari park.
Het was echt een geweldig weekend. We kwamen aan, en er was weer luxe! We sliepen in 2/3persoons lodges, tegenover het water, met aan de overkant wilde dieren.
In de lodge sliep je in een normaal bed, (weer wat anders dan zo’n matrasje) en je had een wc en een douche!! je had zelfs een bad, maar die van ons was een beetje vies 
Rondleiding < klik hier
‘S ochtends zouden er 2 safari tochten zijn. De eerste om half 6, de tweede om 7 uur. Wij zouden die van 7 uur gaan. Helaas was de bus te laat bij de eerste tocht, waardoor we allemaal zo’n 3 kwartier vertraging hadden. Als je na 8 uur sochtends het park ingaat, heb je eigenlijk geen kans meer om nog dieren te zien, want dan zijn ze allemaal alweer weggetrokken.
Wij hebben dus ook geen beest gezien. Ja 1 hert, en hamerkopvogels. Maar het maakte niet uit, want we hadden echt ontzettend genoten van de tocht en het uitzicht. Ook kwamen we aan bij een grote heuvel. We stopten er en ik zag iedereen fanatiek de heuvel opklimmen. Dus ik dacht, nou dat doe ik ook wel ff! maargoed, ik was op mn slippers, en op een gegeven moment gleed ik uit, bleef ik hangen, en stond ik daar hysterisch te gillen dat ik ging vallen.. Wahaha.. toen heeft Richard (van de leiding) me gered!
DE heuvel
Nou, toen ‘s avonds kon je nog naar de nijlpaarden kijken in het water.. maar ik lag na 10en al in mn bed.. (Ik had vanaf dag 1 in Afrika al een bepaald slaapritme, ik ging altijd rond 8 uur al slapen.. )
‘S ochtends hadden we een heeeeerlijk ontbijt..
Eerst cornflakes en fruit, daarna een groot bord met geroosterd brood, ei en bacon.. en nog wat dingen.. echt heeeeeerlijk..
Toen rond een uur of 1 gingen we weer richting Mkanakhoti. Daar werden we weer geweldig ontvangen door alle kinderen..
Nou die week erna hadden we dus weer de hele week bouwen.. En dat weekend erna hadden we vrij.. dus hebben we lekker in de zon gelegen.. Maargoed, je zag de zon niet echt, het was bewolkt.. je voelde de zon alleen wel.. dus ik dacht: ik smeer me wat minder in, met een wat lagere factor..
Nou.. kwas eind van de middag dus echt geroosterd..
whit, tat, lele, ik en maris
Maris, ik, lele en ro
Mn geroosterde buik
Zonnen < klik hier
Dansers
Op een middag kwamen er dansers, in traditionele kleding en het waren rituele dansen. Het was echt ZO vet.. ze dansten echt supervreemd maar zooo geweldig.. Ze zagen er ook heel vreemd uit..
De dansers1 < klik hier
De dansers2 < klik hier
De dansers3 < klik hier
De dansers4 < klik hier
De dansers5 < klik hier
Het was echt een middag om nooit te vergeten!
Begrafenis
Op een dag zaten we sochtends aan tafel.. en kregen we te horen dat er een kindje van 8 maanden was overleden die nacht.. we waren er allemaal stil van..
Diezelfde dag ben ik meegeweest naar de begrafenis. Dit was omdat elk groepje een eigen onderwerp had waar we de laatste dag een presentatie over zouden houden, en mijn onderwerp was de dood. Dus mijn groepje ging mee.
We kwamen aan en we kregen een plek om te zitten.. Vlak voor onze neus werd het kistje in elkaar getimmerd. Alles werd ter plekke gedaan en gemaakt.
Er stond een groepje mensen te zingen voor de deur van het huisje.. in dat huisje zaten de moeder en het (overleden) kind. Daar binnen waren ook nog meer vrouwen, die waren aan het zingen. Het was een hele trieste dag.. mensen waren hard aan het huilen.. maar alleen de mensen die dicht bij de familie stonden, want alleen dan mocht je luidkeels huilen. Wat wel vreemd was: de ouders waren geen moment bij elkaar. De moeder was bij de vrouwen, en de vader was bij de mannen. Op een gegeven moment vroegen ze of wij (alleen de vrouwen dan) ook even in het huisje wilden zitten. Alle vrouwen hadden dat namelijk even gedaan. We liepen naar het huisje en stapten naar binnen. (ik stootte natuurlijk weer mn kop tegen het rieten dak) Daar bleven we even zitten en toen gingen we weer. De moeder en het kindje heb ik niet gezien.. Misschien zaten ze achter het muurtje..
Na een lange dag, en veel preken en gezang, liepen we in een grote stoet naar de plek waar het gat gegraven was. Daar gingen we zitten. Het maakte niet uit waar je zat, want de ouders hadden ook geen speciale plek. De vader zat namelijk gewoon naast mij..! En de moeder zat verderop bij de vrouwen. Alleen op het moment dat het graf was dichtgeschept, werden de ouders bij elkaar geroepen. Ze gaven elkaar een hand en bukten. Daarna gingen ze weer apart zitten. Op het einde gingen de vrouwen de bloemen neerleggen en werd er weer gezongen. De vrouwen hebben bij een begrafenis van een kind een grote rol. Ze zien het daar als: de vrouwen brengen het op de wereld, en ronden het ook weer af.
De volgende dag gingen we naar de kerk:
En later op de middag kwamen er wat jongens met zelfgemaakte instrumenten.. Manon ging ff met ze meedansen.. Echt leuk:
De school is af!
Na 12 dagen bouwen was de school af. Alleen de grond moet er nog in, maar dat word door de lokale bevolking gedaan.
Woensdag was de overdracht. Het ging allemaal heel officieel.
Eerst wilden al deze (belangrijke) mensen wat zeggen:
Wij keken toe..
Toen werd het lintje doorgeknipt..
En toen was het feest..
Daarna kwamen de kadoos. We hadden voor iedereen die voor ons had gewerkt een pakketje gemaakt. Dus voor de wasvrouwen, de mensen in de keuken, de mensen die samen met ons hebben gebouwd, Roda (een (hele lieve)vrouw die lesgaf daar), het schoolhoofd, de dominee, en natuurlijk de mensen die het dichtst bij ons stonden, dus MJ, vincent, secce en de kok.
Het was een mooie dag, maar het was ook een beetje droevig want het was de laatste dag dat we er waren.. de volgende ochtend zouden we al heel vroeg vertrekken..
Gelukkig konden we Vincent, Seccxe9, MJ en Kamerakokko nog meenemen de laatste dagen.. die zouden we pas gedag zeggen op het vliegveld..
Seccxe9 was degene die ons overal heen bracht, de chauffeur.. maar eigenlijk was hij veel meer dan dat, want hij behoorde al snel tot onze groep. We hebben veel met hem gepraat en veel van hem geleerd over Afrika..
Hij was echt ZO leuk! Altijd gezellig meedoen, superbeleefd en bescheiden.. hij hoorde echt bij ons.. en zal hem echt missen..
Seccxe9 en ik
Daarnaast had je MJ.. hij hoorde ook bij de groep.. ging overal mee naartoe.. altijd supervriendelijk en gewoon een member of the group.
MJ en ik
Dan had je ook Kamerakokko.. zo werd hij genoemd.. hij was onze kok.. Het was echt zo’n lieverd! Hij mocht gelukkig met ons mee naar de Malawi Lake.. (waar we die donderdag heen gingen).. hij heeft ons dus ook zaterdag uitgezwaaid op het vliegveld..
Kamerakokko
Nou dan had je natuurlijk Vincent.. hij was echt HEEL speciaal.. hij vroeg elke dag hoe het met me ging.. hij was ZO ontzettend lief.. Het afscheid met hem was ook moeilijk.. je raakt zo aan iemand gehecht..
Vincent en ik
Bij de dag van de overdracht heb ik nog ff een foto kunnen maken met Vincent, Secce en MJ:
Nou, die donderdag reden we om 9 uur sochtends weg daar.. er waren mensen gekomen om ons uit te zwaaien.. het voelde ZO vreemd.. aan de ene kant had je zoiets van: nou, asjeblieft, hier hebben jullie een school.
En aan de andere kant heb je zoiets van, nou nu laat ik jullie weer achter hier.. met het weinige wat jullie hebben.. heb ik nou wel genoeg gedaan hier?
Toen reden we weg, en ja, je denkt wel : dit is echt de laatste keer dat ik hier wegrij.. je ziet de mensen nooit meer.. dat is best een naar gevoel..
School academy
Nou, we waren op weg naar de Malawi Lake, maar zijn af en toe tussendoor nog ergens wezen kijken.. bijvoorbeeld op een hele luxe school academy. Dit was 1 van de rijkste scholen van Malawi.
Het was echt een supermooie omgeving.
Wat alleen wel weer een beetje vreemd was: toen we weggingen, reden we na 1 minuut alweer tussen de krottenwijken.. Dus het is gewoon zo super oneerlijk verdeeld daar.. Je zag ook in de school om de 2 meter een foto van de toenmalige president hangen. Hij had er dus voor gezorgd dat die school was gemaakt. En dan denk je echt: ja mooie school hoor, maar al die overbodige luxe.. je kan dat geld net zo goed aan de mensen geven die een minuut verderop aan het verhongeren zijn!
Graf president Banda
Ook zijn we tussendoor gestopt bij het graf van diezelfde president. (President Banda) Weer hetzelfde verhaal: Ontzettend luxe.. moet je nou zien:
Terwijl je dus weer een paar minuten erna tussen de krottenwijken reed..
Walgelijk toch?
Malawi Lake
Aan het eind van de middag kwamen we aan bij de Malawi Lake. Het was er echt prachtig. Echt, ZO ontzettend mooi.. ik had daar echt wel nog een heel jaar kunnen blijven.. In de bomen zaten aapjes, en onze lodges zaten gewoon AAN het water.. de malawi lake leek meer op een zee dan op een meer.
Rondleiding < klik hier
Onze lodge.. ( met Maris, Tat en Whit)
En ons uitzicht:
‘S avonds was er een koortje.. ze gingen zingen en dansen:
Het koortje < klik hier
En even later stonden we met zn allen met blote voeten op het strand te dansen!
Dansen < klik hier
Het was een geweldige avond..
Lilongwe
Nou die vrijdag erna vertrokken we naar Lilongwe, de hoofdstad van Malawi.. en daar verbleven we de nacht in een katholieke school.. ‘s middags hebben we de hele middag op een markt kunnen rondlopen en souvenirs kunnen kopen.
Lilongwe was alleen een hele andere stad weer.. de mensen waren er minder vriendelijk.. en het was weer duidelijk te zien dat de 1 ontzettend arm was en de ander super rijk.
Er zaten mensen op de grond zonder benen te bedelen.. en er liepen mensen rond in kleding waar ik ook wel in had kunnen lopen..
‘S avonds gingen we vroeg slapen want we moesten de volgende dag om 6 uur ontbijten en om half 7 richting het vliegveld.
Hier sliepen we de laatste nacht.. < klik hier
We waren dus ongeveer 24 uur onderweg want we kwamen zondag om half 6 aan op Schiphol.
De laatste uurtjes in Kenia.. < klik hier
Naar huis..
Het was ontzettend gek om weer thuis te zijn.. ik had wel weer de behoefte om naar huis te gaan, maar dat was vooral omdat ik de groep ff te druk vond.. of meer van: ik moest zelf echt ff een moment rust hebben.. en dat had ik daar niet..
Maar het land Afrika.. het is gewoon niet te omschrijven.. het is er zo prachtig.. en als je dan weer ineens in Nederland bent.. in zo’n superrijk land.. het is echt omswitchen..
Hier nog een paar fotoos van het uitzicht in Afrika..
En ja, wat kan ik nog meer zeggen.. ik zal de natuur, de omgeving, de sfeer, de vriendelijkheid en gewoon het land Malawi nooit vergeten..
Maar aan de andere kant, zal ik de vieze en hongerige kindjes, de vliegjes op de wondjes, de bolle buikjes en de nare geuren ook nooit meer vergeten..
Ik vroeg me steeds af: zal ik straks thuis niks meer kunnen weggooien, omdat ik me dan schuldig voel? Maar ik had het erover met mn groepje.. en sommige zeiden: het maakt niet uit of je iets weggooit.. je hoeft niet ineens je leven drastisch te veranderen en zeggen: vanaf vandaag eet ik alleen maar rijst.
Het gaat erom, dat je de verschillen WEET. En dat je het in ieder geval kan beseffen, en dat je in ieder geval dankbaar kan zijn nu, met alles wat je hebt. Want nu WEET je ook hoe andere mensen het hebben..
En zo is het ook.. het is goed dat ik nu besef: ALLES wat wij hier weggooien, kan in een ander land ZO waardevol zijn..
En voor dat ik deze reis maakte, dacht ik er nooit bij na..
Ik heb echt een hoop geleerd.. we moesten ons aanpassen aan een andere cultuur, (door bijv. geen kippen te weigeren die je kreeg als kado), we hebben geleerd om samen te werken met mensen die je niet verstaat.. (elke dag), we hebben geleerd om door te werken en niet op te geven, net als dat de lokale bevolking elke dag doorwerkt.. (zij kennen geen pauzes), en we hebben dus geleerd om dankbaar te zijn voor alles wat we thuis hebben en krijgen.
Ik raad iedereen aan om ook ooit zo’n reis te maken!
